Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як миллат арзиши бебаҳо ва сарчашмаи асосии рушди устувор ба шумор меравад. Барои мардуми тоҷик низ ба даст овардани Истиқлолият дар соли 1991 оғози марҳалаи нави таърихӣ гардид. Солҳои аввали истиқлолият барои Тоҷикистон бо мушкилоти ҷиддии сиёсиву иҷтимоӣ, аз ҷумла низоъҳои дохилӣ, тавсиф мешуд. Бо вуҷуди ин, дар натиҷаи тадбирҳои андешидашуда ва кӯшишҳои пайвастаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ барқарор гардид.

Имрӯз, дар остонаи 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, метавон бо ифтихор аз роҳи тайнамудаи давлат ва миллат ёдовар шуд. Дар натиҷаи Эълони Истиқлолияти давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил дар арсаи байналмилалӣ мавқеи худро пайдо намуд. Бо вуҷуди мушкилоти солҳои аввали истиқлол кишвар тавонист бо иродаи қавии мардум ва роҳбарияти давлат ба сулҳу субот ноил гардад. Нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар барқарорсозии сулҳу субот ва таҳкими давлатдорӣ бесобиқа мебошад.

Дар тӯли солҳои истиқлолият Тоҷикистон ба дастовардҳои назаррас ноил шуд. Соҳаҳои иқтисод, энергетика, маориф ва фарҳанг рушд ёфта, заминаи устувори пешрафти кишвар гузошта шуд. Аз ҷумла, татбиқи лоиҳаҳои бузурги гидроэнергетикӣ, рушди инфрасохтор ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ аз дастовардҳои муҳим ба ҳисоб мераванд.

         Истиқлолият на танҳо озодӣ, балки масъулияти бузург низ мебошад. Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар ҳифзи ин неъмати бебаҳо, таҳкими ваҳдати миллӣ ва саҳмгузорӣ дар рушди давлат мебошад. Хусусан, ҷавонон ҳамчун неруи пешбарандаи ҷомеа бояд бо дониш, малака ва ҷаҳонбинии васеъ барои ояндаи Тоҷикистон хизмат намоянд.

Таҳлилҳо нишон медиҳанд, ки Истиқлолияти давлатӣ барои Ҷумҳурии Тоҷикистон имкониятҳои васеъро дар самти рушди сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ фароҳам овардааст. Дастовардҳои бадастомада натиҷаи сиёсати дуруст ва заҳмати муштараки давлат ва ҷомеа мебошанд.

35-солагии Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо санаи таърихӣ, балки рамзи ифтихор, ваҳдат ва умеди ояндаи дурахшон аст. Бо такя ба дастовардҳои гузашта ва неруи созандаи мардум, Тоҷикистон метавонад дар арсаи ҷаҳонӣ мавқеи худро боз ҳам мустаҳкам намояд.

Ба ҳамагон маълум аст, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон бо таъриху фарҳанг, илму адаб ва меҳмоннавозиву инсондӯстиаш дар ҷаҳон шӯҳрат дорад. Кишвар бо минтақаву мавзеъ, шаҳрҳои ободу зебо ва дилрабояш ҳазорон нафар сайёҳонро доимо пазироӣ мекунад. Хурсандиовар аст, ки Тоҷикистони азизамон имрӯз дар худ симои наверо гирифта, рӯз то рӯз зеботару хуррамтар шуда истодааст ва он боиси ифтихору сарфарозии ҳар як сокини мамлакат гардидааст.

Дастуру ҳидоятҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои мардуми кишвар, бахусус ҷавонон асоси кору пайкор ва фаъолияти ҳамарӯзаи онҳо буда, афкору андешаҳои тозаи ҷавонони мо нахоҳад гузошт, ки гурӯҳҳои тундраву ифротгаро фазои софи Ватанамонро ғуборолуд созанд.

Бо истифода аз дастуру ҳидоятҳои Сарвари давлат мо ҷавонон бояд баҳри ҳифзи Ватани азизамон - Тоҷикистон кӯшиш намуда, бар зидди ҳар гуна зуҳуроти бегонапарастӣ мубориза барем. Мо ҷавонони ояндасози миллат бояд аз таърихи давлати соҳибистиқлол ва ниёгони худ, забону фарҳанги миллиамон ифтихор намуда, баҳри дифои онҳо аз ҳар гуна омилҳои зараровар пайваста талош намоем.

Истиқлолияти давлатӣ бузургтарин неъмати таърихӣ ва тақдирсозест, ки ба халқи Тоҷикистон имкони эҳёи давлатдории миллӣ, рушди ҳамаҷонибаи ҷомеа ва таъмини зиндагии шоистаи мардумро фароҳам овард. Дар тӯли 35 соли соҳибистиқлолӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон роҳи пуршарафу пурмасъулиятро тай намуда, аз як кишвари осебдида ба давлати устувор, ташаббускор ва соҳибмақом дар арсаи байналмилалӣ табдил ёфт.

Рамзи ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатӣ маҳз таҷассумгари ҳамин роҳи таърихӣ, дастовардҳо, ормонҳо ва ояндабинии миллати тоҷик буда, дар маркази он акси “Маҷмааи истиқлол” ҷой дода шудааст, ки муҳимтарин унсури маънавию сиёсӣ ва рамзии он ба шумор меравад. Ин маҷмаа ифодагари эҳёи давлатдории миллӣ, пайванди таърихии гузаштаи пурифтихор бо имрӯз ва фардои дурахшони Тоҷикистон мебошад. “Маҷмааи истиқлол” ҳамчун рамзи озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва худшиносии миллӣ аз марҳалаи навини рушди давлатдорӣ дарак медиҳад. Он бозгӯи он аст, ки миллати тоҷик пас аз маҳрумияти ҳазорсолаҳо ва мушкилот бори дигар соҳиби давлате гардид, ки сиёсати дохилӣ ва хориҷии худро мустақилона муайян мекунад.

Шукри Истиқлоли меҳан мекунем,

Шукри бахту шукри даврон мекунем.

Дар чунин шаҳре, ки ман зодаям,

Шукри миллат, шукри Ваҳдат, шукри Яздон мекунем.

Ашурова Насиба Абдулназаровна, докторант (PhD)-и кафедраи молия, фаъолияти бонкӣ ва суғурта